W moim gabinecie prowadzę długoterminową psychoterapię indywidualną dorosłych metodami psychoterapii psychodynamicznej i systemowej.

Co oznaczają powyższe określenia?

1. psychoterapia długoterminowa (za Gabbard, 20111) według definicji trwa dłużej niż 6 miesięcy (ponad 24 sesje raz w tygodniu). Należy to zróżnicować z psychoterapią intensywną gdzie ilość sesji w tygodniu jest większa (2 i więcej). Zazwyczaj wystarczające do utrzymania efektywności leczenia jest jedno spotkanie tygodniowo, jednak w przypadku osób z dużym nasileniem objawów i w uzasadnionych przypadkach dopuszcza się większą ilość spotkań.

Badania (za Winston i in. 19942) wskazują, że w przypadku zaburzeń osobowości długoterminowa psychoterapia psychodynamiczna (średnio 40,3 sesji terapeutycznych) koreluje z utrzymującą się poprawą w zakresie doświadczanych objawów zmierzoną po 1.5 roku od zakończenia terapii, w porównaniu z grupą kontrolną pacjentów oczekujących na terapię. Utrzymujące się efekty psychoterapii psychodynamicznej po 40 sesjach były widoczne 2 lata po zakończeniu terapii u 54% pacjentów (Svartberg i in. 20043).

2. psychoterapia indywidualna dorosłych oznacza że w gabinecie na sesji terapeutycznej spotykam się z jedną osobą, która ukończyła 18 lat. Nie ma górnej granicy wieku korzystania z psychoterapii. Badania uwzględniające wiek pacjentów z diagnozą depresji (za Scogin i McElreath, 19944) pokazują że w późnej dorosłości (powyżej 45 roku życia) można odnieść korzyść z psychoterapii. Istotnym czynnikami na które należy zwrócić szczególną uwagę są możliwości poznawcze w tym uwaga i procesy pamięciowe oraz uczenia się, które odgrywają istotną rolę w procesie psychoterapii psychodynamicznej.

3. psychoterapia psychodynamiczna jest jednym z najstarszych modeli pracy z problemami psychiki – zakłada że znaczna część życia umysłowego jednostki jest nieświadoma i w nieświadomości są ulokowane problematyczne dla nas konflikty wewnątrzpsychiczne. Cierpienie jest skutkiem nieświadomego rozgrywania tych konfliktów w sposób powtarzalny w relacjach z ludźmi i stosowania szeregu szkodliwych (ale też zdrowych) mechanizmów obronnych w celu ochronienia się przed skutkami tych aktów. Zidentyfikowanie i uświadomienie sobie konfliktów pozwala na bardziej adekwatne funkcjonowanie. Przez dziesiątki lat psychoterapia psychodynamiczna ulegała wielu, słusznym zresztą modyfikacjom i nadal jest rozwijana.

4. psychoterapia systemowa skupia się na specyfice funkcjonowania jednostki w systemie rodzinnym (jej uczuciach, zachowaniach i objawach), zauważając że każda rodzina tworzy pewną konfigurację zobowiązań do konkretnego sposobu reagowania. W psychoterapii indywidualnej duże znaczenie ma to, jak jednostka funkcjonuje w swoim systemie rodzinnym oraz jak ten system „współpracuje” (wspiera w leczeniu czy pogłębia) w zakresie problemów osoby w psychoterapii.

Jak zatem wygląda psychoterapia w moim gabinecie?

W pracy terapeutycznej koncentruję się przede wszystkim na sposobie w jaki Pacjent opowiada o sobie, swoich trudnościach, relacjach z innymi, otaczającym świecie. Wspólnie analizujemy objawy i mechanizmy zachowań, oraz poszczególne reakcje znajdując coraz lepsze zrozumienie tego co niekorzystne w funkcjonowaniu Osoby.

Jako terapeuta, obserwując i poznając daną Osobę mam możliwość zinterpretowania tego, w jaki sposób wchodzi Ona w relację ze mną (np. czy ufa, boi się lub złości) w kontekście jej doświadczeń życiowych a odsłonięcie tego procesu (tzw. przeniesienia) jest ogromnie korzystne dla postępów w terapii, ale często bywa trudne do zaakceptowania. Prowadzona przez mnie psychoterapia polega na pomocy Pacjentowi w uzyskaniu lepszego wglądu (tj. świadomości) we własne funkcjonowanie psychologiczne, co daje skutek w postaci redukcji doświadczanych objawów (np. lęk, depresja, zachowania ryzykowne).

Efekty psychoterapii długoterminowej (min. poprawa funkcjonowania w relacjach, lepsze samopoczucie, lepsze przystosowanie do radzenia sobie z trudnościami i stresem) są wypracowywane w dłuższym okresie czasu co bywa frustrujące dla Pacjentów oczekujących szybkich efektów współpracy.

Przewagą tak prowadzonej terapii jest znaczny wzrost samoświadomości Pacjenta oraz wyższy poziom ogólnego funkcjonowania psychologicznego utrzymujący się długo po jej zakończeniu.

Każda psychoterapia opiera się na indywidualnie ustalonym kontrakcie terapeutycznym, który określa cel lub cele psychoterapii i relację między psychoterapeutą a pacjentem w procesie psychoterapii. Zazwyczaj wystarczy umowa ustna, ale można też sporządzić pisemną.

Bibliografia:

1 Gabbard, G.O. Długoterminowa Psychoterapia Psychodynamiczna. Wprowadzenie., Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego (2011).

2 Winston A., Laikin M., Pollack J. i in. (1994). Short-term psychotherapy for personality disorders. „American Journal of Psychiatry”, 151, 190-194. *

3 Svartberg M., Stiles T.C., Seltzer M.H. (2004). Randomized controlled trial of the effectiveness od short-term dynamic psychotherapy and cognitive therapy for Cluster C personality disorders. „American Journal of Psychiatry”, 161, 810-817. *

4 Scogin, F., McElreath, L. (1994). Efficacy of psychosocial treatments for geriatric depression: A quantitative review. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 62(1), 69–74

*Literatura przedmiotu i sami badacze różnie definiują długo i krótko-terminowość psychoterapii. Według zastosowanej definicji Gabbarda (2011, s. 41)przykłady opisane w badaniach to już terapie długoterminowe.